Franciscus van Assisi
Franciscus


Franciscus werd geboren in AssisiŽ, in de streek UmbriŽ in 1181 or 1182. Zijn moeder heette Vrouw Pica. Zijn vader, Pietro Bernardone, was rijk, een handelaar in kostbare stoffen, en Franciscus zou eigenlijk zijn zaak voortzetten. Hij had ook visioenen om troubadour te worden, of ridder: die waren maatschappelijk gezien heel wat meer waard. In 1201 nam hij deel aan een oorlog, en viel Perugia aan. Hij werd gevangen genomen, en verbleef een jaar in een kerker. Hij werd depressief en lichamelijk ziek. Hij begon meer dan ooit na te denken over zijn leven. De godsdienst en vooral God begonnen belangrijk voor hem te worden. Rond 1205 was hij betrokken bij een nieuwe militaire expeditie, nu tegen ApuliŽ. Toen kreeg hij in een droom de boodschap dat God hem riep. Hij keerde terug naar AssisiŽ, en begon zieken te verplegen.

Een jaar later, in 1206, kreeg hij het beslissende visioen: Christus riep hem om zijn kerk te repareren. Franciscus dacht dat zijn opdracht was het oude kerkje van San Damiano, bij Assisi, te repareren. Hij begon meteen, en wilde zich terugtrekken om niets anders meer te doen. Zijn vader was woedend en gooide hem in de gevangenis. Hij bracht hem voor de bisschop als een soort ontspoorde. Franciscus deed afstand van al zijn rechten en bezittingen, en als teken daarvan deed hij al zijn kleren uit en gaf ze theatraal aan zijn vader terug. Twee jaar was zijn roeping: niet het kerkje repareren, maar De Kerk. Hij begon te preken. Hij deed dat zo aanstekelijk dat hij al spoedig makkers kreeg. Toen het er elf waren - het aantal van de apostelen behalves Judas -, gaf hij ze een korte regel; hij kreeg zelfs goedkeuring van de paus van Rome, Innocentius III. Franciscus noemde zijn groep: de Mindere Broeders.

De broeders keerden naar AssisiŽ terug en vestigden zich in een onooglijk hutje bij Portiuncola. Ze trokken heel centraal ItaliŽ door. Ze werkten overal als los werkman en preekten intussen, en riepen de mensen op om zich tot Christus te bekeren. Franciscus benadrukte in zijn leven en in zijn preken de eenvoud en armoede. Hij riep iedereen op om eerder op God te vertrouwen dan op goederen. De broeders werkten en bedelden, en wat ze overhielden boven het absoluut noodzakelijke, gaven ze aan wie armer was dan zij zelf.

In 1212 verliet Clara Sciffi, een meisje uit een adellijke familie in AssisiŽ, haar familie. Op haar eigen manier, gestimuleerd door Franciscus, die zij als haar geestelijke vader beschouwde, begon zij een zusterschap in San Damiano, het kerkje dat hij eerder had gerepareerd. Zij werden De Vrouwen genoemd, later de Arme Vrouwen, en nog later de Arme Clarissen.

In 1219 trok Franciscus mee met de Kruisvaarders. Hij had daar zelfs contact met de Sultan van Egypte en kwam met enkele geschenken thuis.

Franciscus wilde geen 'orde' oprichten, maar zoals dat gaat waar veel mensen bij elkaar leven: er kwam een organisatie met een structuur. Toen er veel volgelingen kwamen, die aangetrokken waren door zijn charisma en zijn boodschap, moest Franciscus de leiding delegeren. Hij was geen bestuurder. Daar was hij veel te chaotisch voor. Hij schreef wel een Regel, en zelfs verschillende, maar dat waren meer evangelieteksten dan echte regels. De nieuwe leiders konden dat beter. Hij moest zijn Orde in andere handen overgeven. Dat deed hem pijn. Hij trok zich terug in de bergen, alleen. Daar ontving hij de zogenaamde Stigmata: de wonden van Jezus in zijn lichaam, in zijn handen en voeten en in zijn zijde. Hij keerde terug naar de Broeders en naar Clara en haar zusters. Een paar getrouwe broeders bleven bij hem. Hij werd ziek. Hij schreef zijn Zonnelied en op 3 oktober 1226 stierf hij.

Franciscus riep op tot eenvoud, armoede en minder zijn, klein voor God, en daardoor met eerbied voor alle leven. Hij heeft gewerkt voor de armen, en een van zijn eerste daden was de zorg voor de melaatsen, de leprozen. Duizenden mensen, toen en nu, zijn in hun hart geraakt door zijn eenvoud. En nog steeds...

Zijn feestdag is: 4 oktober, beter bekend als Dierendag, omdat hij zo veel liefde had voor Gods schepping, voor de mensen en voor de dieren.

Bron: Franciscus en co


Terug