Rondzendbrief Advent 2002

"Het volk dat ronddwaalt in het donker,
ziet dan een helder licht."
(Jesaja 9, 1)

Lieve zusters en broeders,

Toen we eind november deze brief samenstelden wisten we nog niet dat Lidy aan haar laatste levensfase was begonnen. Intussen is ze opgenomen in het eeuwige Licht. Eind november schreef ze dit:

"Het is alweer een halfjaar geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben. Mijn lever is intussen iets gegroeid, het gezonde stukje is iets groter geworden. Maar ze is nog niet voldoende in staat om samen met mijn nieren, die op zich gezond zijn maar wel traag, het vocht uit mijn lichaam te halen. Het vocht gaat voornamelijk achter mijn longen zitten. Daardoor heb ik veel pijn en het nare is ook dat ik niet goed kan ademen en het benauwd heb. Ik heb nu vier keer het vocht moeten laten weghalen. Ik krijg nu nieuwe medicijnen, die pas over een paar maanden gaan werken. Dus het is afwachten. Eind oktober stootte ik mijn been en liep een flinke wond op. Ik mocht niet meer lopen. Vanaf dat moment heb ik tot het einde van dit kalenderjaar al mijn werk stopgezet. Dit is een niet gekende ervaring: op de stoel zitten en je totaal afhankelijk voelen. Ik voelde me gevangen in mezelf. Maar het is een goede ervaring. Er komen zoveel lieve mensen op bezoek en soms worden er bloemen gebracht. Prachtig. Naast mijn zomervakantie met Dinie ben ik in de zomer ook een paar dagen met een goede vriendin naar haar zus gegaan die in de Belgische Ardennen woont. Ik heb genoten van de rust in het huis en de prachtige omgeving. We hebben veel samen kunnen praten over van alles en nog wat, waaronder ook het eten dat ik wel en niet mag eten. Ik had eerder het advies gekregen om vis en kip te eten, maar dat zijn net precies dingen waar ik tot dat moment absoluut niet van hield. 's Avonds bij het eten hadden ze zalm klaargemaakt en kip. En ze vonden dat ik beide maar eens moest proberen. En lekker dat ik het vond! Ik snapte mezelf niet meer. Vanaf dat moment ben ik echt vis gaan eten en kip. We hebben ook nog aan yoga gedaan. Ik heb er heerlijke dagen gehad. En ding weet ik heel zeker als het om mijn gezondheid gaat: het gaat de goede kant op. De winst is voor mij en mijn communiteitsgenoten."

Dit alles schreef zij, niet wetend dat haar einde zo dichtbij zou zijn. Al was Lidy al lange tijd ernstig ziek, het weerhield haar niet om zoveel mogelijk haar werk voort te zetten. In de laatste maanden verergerde haar lichamelijke toestand. Het vocht in haar lichaam, veroorzaakt door een zieke lever, moest steeds vaker weggehaald worden. Haar krachten werden zienderogen minder en de pijn nam toe. Desondanks had ze een enorme wil tot leven. Op woensdag-middag 4 december is Lidy naar het ziekenhuis gebracht. Haar bloeddruk was heel laag en het lukte niet meer om die omhoog te krijgen. In de nacht van woensdag op donderdag heeft Lidy de ziekenzalving ontvangen, in het bijzijn van haar dierbaren. Daarna raakte ze buiten bewustzijn en is ze donderdagavond, 5 december, om kwart over 9 heel vredig ingeslapen. Met het overlijden van Lidy is er een groot gat in onze communiteit gevallen. Haar bezielende aanwezigheid missen we nu al. We zijn dankbaar voor alles wat ze voor ons en vele anderen betekend heeft en willen haar weg voortzetten. In de dagen dat Lidy in het ziekenhuis was en na haar overlijden zijn we overweldigd door alle steun, bemoediging en meeleven dat we mochten ervaren van zoveel mensen. Voor jullie steun zijn we intens dankbaar.

De tekst die we eind november al klaar hadden voor deze rondzendbrief, willen we jullie niet onthouden. Eerst zal ieder van ons afzonderlijk iets over haar leven vertellen.

Dinie:
In de vakantiemaanden heb ik tijd besteed om het 70-jarig professiefeest van mijn tante, zr. Willemien Bijsterveld, te organiseren. De schoonzus van tante Willemien en alle neven en nichten waren uitgenodigd om op 17 augustus van 2 tot 4 uur 's middags bij elkaar te komen in de parochiezaal van de Henricusparochie in Amersfoort. Het grootste deel van de familie is op het feest gekomen en mijn tante, die in de loop der jaren ook de tante is geworden van onze communiteit, genoot van het feestelijke gebeuren. Na afloop was ze wel zichtbaar moe. Om 11 uur 's avonds kregen we telefoon dat ze naar het ziekenhuis was gebracht. Ik heb haar samen met Giny daar bezocht en we zijn na een tijdje, toen tante Willemien wilde gaan slapen, weer naar huis gegaan. Om 2 uur 's nachts is ze rustig ingeslapen. Het feest van haar kreeg zo zijn voltooiing. Binnen een week was de hele familie weer bij elkaar, nu om voorgoed afscheid van haar te nemen.

Zoals we al eerder schreven houd ik me onder andere bezig met vluchtelingen. Ik geef taalles aan een groep cursisten in het Asielzoekerscentrum. Bovendien ben ik secretaresse van de Werkgroep Kerkelijke Ondersteuning Vluchtelingenwerk, Amersfoort. Dit brengt de nodige werkzaamheden met zich mee. Ook ben ik lid van de steungroep "Vluchtelingen op Straat", omdat ik vind - en omdat wij als communiteit vinden - dat je mensen, met name hele gezinnen, niet op straat kunt zetten, zonder enige hulp of perspectief. Daarom ook hebben we ons als communiteit aangesloten bij het landelijk Netwerk Humaan Omgaan met Vluchtelingen in Eindhoven, dat stem wil zijn naar de politiek door te vragen om inhumane situaties ongedaan te maken. Zo hebben we eind oktober een brief geschreven aan het CDA omdat vrouwelijke asielzoekers met kleine of zieke kinderen op straat werden gezet.

Naast de grote vakantie, waarin we het niet zo getroffen hadden met onze caravan (de omgeving was gelukkig wel prachtig) zijn Lidy en ik nog twee weekenden samen weg geweest. En keer naar een zomerhuisje in Otterlo, een prachtig en gezellig huisje, en een keer naar het vakantiehuisje van Giny's broer en schoonzus in Uithuizen. Dat was ook een fijn huisje in een prachtige omgeving met de weidse uitzichten van het noord-Groningse land. We hebben erg genoten van het land en van de fantastische wolkenluchten.

Elles:
Elles, onze huisgenote, is nog steeds op zoek naar een eigen huis, maar dit is in Amersfoort zeker niet makkelijk. Op haar vrije maandagen werkt ze als vrijwilligster bij de Archeologische Dienst aan opgravingen en restauratie van opgegraven voorwerpen. Ze voelt zich erg thuis bij de Franciscaanse Beweging en gaat vaak naar activiteiten van de FB en anderen om te onderzoeken wat voor haar belangrijk is in het leven. Zo was ze eind november in Belgi voor een weekend over mystiek, politiek en zang. Een paar weken na Heleen's verhuizing is ze van het piepkleine logeerkamertje verhuisd naar Heleen's oude kamer. Hier heeft ze aanzienlijk meer ruimte, maar we hopen en wensen dat ze gauw een eigen stekje vindt, van waaruit ze zeker met ons contact wil blijven houden.

Giny:
Het afgelopen halfjaar heb ik met mijn gezondheid gesukkeld. De laatste maanden vr de vakantie voelde ik me al wel moe, en zag er ook zo uit. Ondanks veel adviezen, die er genoeg geweest zijn, om wat rustiger aan te doen, ging ik toch maar stoer door! Dan kan reactie niet uitblijven, en gelukkig ook maar. In de vakantie, toen ik heerlijk tot rust kwam, kreeg ik erge hoofdpijn en was mijn hartslag zichtbaar en voelbaar in mijn hals. Op advies van mijn zus Hanny ben ik na de vakantie gelijk naar de dokter gegaan. Daar bleek dat mijn bloeddruk veel te hoog was. Stopzetten van al mijn activiteiten was noodzakelijk. Uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis gaf aan dat ik verder gezond ben, waar we allemaal heel blij mee zijn. Dit gebeuren vroeg ook om bezinning; op dezelfde voet verder gaan was niet verantwoord. Met als gevolg dat ik keuzes moest maken en drie werkgroepen heb afgezegd. Met pijn, maar het zijn goede keuzes geweest.

Gelukkig neemt Dinie mijn plaats over in de Landbouwgroep van het Werkverband Religieuzen voor Gerechtigheid en Vrede. De parochie-activiteiten heb ik gehouden. Met behulp van medicatie en maandenlang rustig aan doen daalde de bloeddruk tot normale hoogte. Tijdens mijn ziekteperiode heb ik veel steun, warmte en begrip ervaren van mijn groepsgenoten, vriendinnen, familie en collega's ervaren, wat me heel goed heeft gedaan. In december ben ik weer op arbeidstherapeutische basis gestart met mijn werk en in januari hoop ik mijn werkzaamheden weer op te nemen.

Heleen:
In de laatste Rondzendbrief schreven we al dat ik op zoek was naar eigen woonruimte. Op 14 september ben ik daadwerkelijk "uitgevlogen". Ik heb een grote caravan betrokken die is neergezet op camping King's Home, aan de rand van Amersfoort en bijna op loopafstand van de communiteit. Ik heb de twee maanden na mijn verhuizing zoveel aan de caravan geklust dat hij de winter goed door kan komen en in die tijd veel geleerd over mijn "wagen". Ik heb nu echt het gevoel van een "eigen plekje" en daarbij komt ook nog het gekwetter en gerommel van de vogels rond de caravan, het bos dat er vlak achter ligt, de prachtige ochtendmist 's morgens vroeg langs de fietsroute naar mijn werk... Ik houd van het buitenleven en geniet enorm van deze dingen.

Mijn promotie-onderzoek aan de Katholieke Theologische Universiteit te Utrecht (KTU) is de hele zomer door gegaan. Vr en na de zomervakantie heb ik deelgenomen aan een aantal cursussen en weekenden bij verschillende spiritualiteits- en bezinningscentra, om het onderwerp van mijn onderzoek ook van binnenuit te leren kennen. In de zomer heb ik gewerkt aan de opzet van de interviews die ik voor mijn onderzoek ga houden en een tweetal proef-interviews gedaan. Naast dit werk voor de Universiteit geef ik nog steeds een belangrijk deel van mijn tijd aan de plaatselijke en landelijke vredesbeweging, de laatste tijd met name met het oog op de Amerikaanse oorlogsplannen richting Irak. Iedereen die het nieuws volgt zal beseffen hoe hard dit werk nodig is.

Communiteit:
Voor ons communiteitsweekend gingen we net als in januari 2000 naar onze vrienden van de huisgemeente het Hoge Steen. Omdat Heleen net twee weken hiervr verhuisd was, werd het weekend het ultieme moment om met elkaar de gevoelens te delen over de nieuwe situatie van de communiteit en samen het begin van een nieuwe weg te zoeken. In de viering, die we op de zondag samen met de leden van het Hoge Steen vierden, kwam dit ook nadrukkelijk naar voren. Door de gesprekken met elkaar en zeker ook door de viering hebben we een solide bodem gevonden voor een nieuw evenwicht met elkaar en om echt een nieuw begin te maken. Daarnaast hebben we ook in het weekend kennis kunnen maken met de Chinese bewegingskunst van Chi Kung en met de joodse mystieke traditie van de Kabbala.

Sinds Hemelvaart hebben we meermalen mogen delen in de feestvreugde van vrienden, familie en collega's. Eind september waren we uitgenodigd bij de huwelijksbevestiging van twee van onze vrienden, Annette en Olivier. Het was een ontroerend moment toen ze aan elkaar vertelden waarom ze voor elkaar kozen en hoe ze elkaar ervaarden, en wat ze voor elkaar betekenden. In aanwezigheid van veel familie en vrienden staken ze bij elkaar de ring aan de vinger. De feestavond werd mede gevuld met muziek en zang. Voor ons een bijzondere ervaring, die we niet graag hadden willen missen en waar we nog vaak aan terugdenken. Bertus van de Coterlet, die het prachtige naambord naast onze voordeur gemaakt heeft, en zijn vrouw Bep vierden eind augustus hun vijftigjarig huwelijksfeest. Onze groepsbegeleider Jack vierde in oktober zijn zeventigste verjaardag in grootse stijl en met een heerlijk warm en koud buffet in het Cenakel. Heleen's mede-promovenda Annemiek trad eind oktober in het huwelijk, waarbij het koortje bij de huwelijksinzegening in de Utrechtse Janskerk geheel door collega's gevormd werd en Heleen's promotor prof. Jozef Wissink vierde tien dagen later zijn zilveren priesterjubileum waarbij hij ook veel KTU-medewerkers mocht verwelkomen.

Lidy beleefde er ieder jaar weer veel vreugde aan om Kerstmis te vieren samen met ons en met de gasten die we altijd wel met Kerstmis in huis en aan tafel hadden. Nu mag ze voor altijd delen in de Vreugde en het Licht van het Kind van Bethlehem. In haar geest wensen we jullie allemaal gezegende Kerstdagen en een heel goed Nieuwjaar. Dat het Licht voor ieder mag schijnen, in het bijzonder voor diegenen die nu in het donker zitten.

Vrede en alle Goeds,

Communiteit St. Jan:
Dinie, Giny en Heleen

Terug