Rondzendbrief Advent 2001

"... en wolken, regent de Gerechte"
(Uit het lied 'Rorate')

Lieve zusters en broeders,

In de voorbereidingstijd voor Kerstmis willen we jullie opnieuw iets over ons leven vertellen.

Bovenstaand citaat uit het oude lied 'Rorate' is ook de titel van het Adventsboekje dat we dit jaar net als vorig jaar gemaakt hebben. Het is een boekje met gebeden die vůůr en na het eten gebeden kunnen worden. We hebben het gemaakt voor onszelf, voor vrienden en voor de parochie. Dit was voor ons ook een goede voorbereiding op de Advent: de weg naar Kerstmis.

Onze vorige rondzendbrief hebben jullie in April ontvangen. In die tijd was de MKZ-crisis in de veeteelt in volle gang. Giny heeft hier als lid van de werkgroep 'Religieuzen rond de landbouwproblematiek' erg veel mee te maken gehad. Op studiedagen en in persoonlijke ontmoetingen kwam ze direct in aanraking met de verdrietige verhalen van boeren en boerinnen die door de crisis getroffen waren. Voor velen heeft deze crisis nu nůg een enorme emotionele nasleep. Boeren en boerinnen voelen zich in de steek gelaten door de politiek. De werkgroep 'Religieuzen rond de landbouwproblematiek' wil hen moreel en praktisch ondersteunen. Op een studiedag in januari 2002 wil de werkgroep ook meer bekendheid geven aan de problemen van boeren en boerinnen door de verkiezingsprogramma's van de politieke partijen door te lichten en mensen van verschillende partijen aan het woord te laten over de landbouw.

Als vice-voorzitter van het parochiebestuur van de St. Henricusparochie zit Giny in de stuurgroep die zich bezighoudt met het voorbereiden van een samenwerkingsmodel van vier stadsparochies. Dit proces en ook de gezamenlijke zorg van het parochiebestuur voor de parochie vragen veel tijd en energie maar geven ook vreugde.

De vakantie in juli was voor Giny een fijne tijd om bij te komen en nieuwe krachten op te doen. In de omgeving van Ter Apel heeft ze, samen met Lenie, volop genoten van het Drentse en Groningse landschap.

Dinie en Lidy gingen al een maand eerder, in juni, op vakantie naar de mooiste plek van Nederland. Daar hebben ze volop genoten van vogelconcerten, reeŽn, rust, zon en heuvels.
Na de vakantie is Dinie weer begonnen met twee keer per week taalles te geven aan vluchtelingen in het Asielzoekerscentrum aan de B.W. Laan. Zij vindt het dankbaar werk en het is knap hoe mensen uit verschillende culturen elkaar helpen met de Nederlandse taal. Tegelijkertijd wordt Dinie geconfronteerd met het leven in zo'n centrum. Iedereen leeft in onzekerheid over de toekomst: mag ik blijven, moet ik terug, en wat dan? Jonge mensen, vooral mannen, lijden eronder dat ze niet mogen werken. Vaak zijn mensen ziek van ellende en van wat ze allemaal achter de rug hebben. Door de lessen hebben ze wat afleiding en gezelligheid met elkaar. Als Dinie zich in hun situatie verplaatst verwondert ze zich over hun veerkracht en moed. Je zou ze zo graag een betere toekomst gunnen.

Het overlijden van twee oud-bestuursleden van de Zusters van Onze Lieve Vrouw - zusters met wie Dinie lange tijd heeft samengewerkt - heeft de nodige emoties opgeroepen. Samen met Lidy heeft Dinie de uitvaartvieringen van beiden meegemaakt. Dit heeft haar geholpen om dingen uit het verleden een plaats te geven in haar leven.

Lidy heeft de afgelopen maanden vaak de vraag gekregen hoe het met haar gezondheid is. Hier willen we graag iets over vertellen. In het najaar van 2000 ontdekte de dokter dat haar lever aangetast was door haar immuunsysteem. Het was een spannende tijd, maar Lidy heeft altijd de zekerheid gevoeld dat ze het zou redden en ze redt het. Toch was het iedere keer weer spannend als ze naar de internist moest voor onderzoek en medicijnen. Haar voedsel is aangepast door een natuurgeneeskundig arts en dit wordt ondersteund met homeopatische medicijnen. Lidy merkt dat bepaalde spanningen voor haar nog moeilijk zijn. Ook haar energie is nog niet zoals het was, maar langzamerhand groeit dit weer. Lidy is steeds blijven werken, zowel thuis als voor het Kontakt der Kontinenten, hoewel ze probeert om het op een lager pitje te zetten. In elk geval rust ze 's middags een uur. Het gaat goed met haar, al blijft het spannend wanneer ze iets in haar lichaam voelt of het vocht te lang in haar lichaam blijft zitten. Eťn ding is voor haar zeker: het leven is sterk en het hare ook.

Een van de hoogtepunten na de vorige rondzendbrief was voor Heleen haar wandelvakantie door de Schotse Hooglanden. Het landschap was prachtig, al lopend had zij de meest onverwachtse leuke en fijne ontmoetingen en zij kon haar tocht ook nog bekronen met een onvergetelijke beklimming van de Ben Nevis, de hoogste berg van Groot-BrittanniŽ.
Terug in Nederland kon Heleen zich meteen mentaal gaan voorbereiden op een grote verandering. Per 1 oktober heeft ze haar dienstverband bij de KCL beŽindigd om een promotie-onderzoek te beginnen aan de Katholieke Theologische Universiteit te Utrecht. In september vorig jaar werd ze voor deze baan gevraagd. Ze heeft hier van harte 'ja' op gezegd, maar wel met pijn in het hart omdat ze ook anderhalf jaar met veel vreugde in het landelijke jongerenpastoraat heeft gewerkt. In volgende brieven zullen we jullie verder over dit onderzoek informeren.

Door de gebeurtenissen op 11 september werden ook wij diep geschokt. In de eerste plats natuurlijk door de terroristische aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon in de Verenigde Staten. Maar ook door de krijgszuchtige taal waarmee op deze afschuwelijke gebeurtenissen gereageerd werd in binnen- en buitenlandse politiek. Heleen heeft een actief aandeel gehad in de oprichting van het Platform tegen de 'Nieuwe Oorlog' en aan de organisatie van de eerste grote landelijke manifestatie op 30 september. Het Manifest tegen de 'Nieuwe Oorlog' hebben wij ook als communiteit ondertekend. De dag dat de bombardementen op Afghanistan begonnen was Heleen de initiatiefneemster tot plaatselijke vredeswakes in Amersfoort, wat een maand later leidde tot de oprichting van een plaatselijk Platform tegen de 'Nieuwe Oorlog'.
Deze inzet voor de vrede vraagt veel tijd en energie. Dat betekende dat Heleen de begeleiding van de interparochiŽle jongerengroep Unity aan haar collega's in het begeleidingsteam heeft moeten overlaten en haar deelname aan de Koorgroep van de parochie op 't Zand voorlopig op een laag pitje heeft moeten zetten. Dit waren voor haar pijnlijke beslissingen.

Ons bezinningsweekend in oktober stond voor een deel ook in het teken van deze gebeurtenissen. We hebben niet alleen gemediteerd over de psalmen, aan de hand van de prachtige kaarten van Simon Ruiter van het Hoge Steen, maar ook in dit weekend deelgenomen aan de landelijke demonstratie in Amsterdam tegen de oorlog en de spiraal van geweld. Het weekend werd zo een wonderlijke combinatie van bezinning en actie.
Naast dit weekend nemen we ook in ons communiteitsleven van alledag regelmatig ruimte om ons te bezinnen. Daarbij worden we erg geholpen door de begeleiding van Jack de Valk, die al een aantal jaren samen met ons optrekt. We laten ons graag door hem uitdagen en bemoedigen.

De folders die we in het voorjaar gemaakt hebben om meer bekendheid te geven aan onze communiteit vinden langzamerhand hun weg in Amersfoort. Ze leidden er onder andere toe dat ons gevraagd werd om iets over ons leven te vertellen op de open dag van het Inloophuis in de wijk Schothorst, in oktober. Lidy heeft de honneurs voor ons waargenomen.
De website van onze communiteit zette twee Vlaamse scholieres op ons spoor in november. In het kader van een opdracht voor de lessen godsdienst op hun school hebben zij twee dagen bij ons doorgebracht en kennis gemaakt met verschillende aspecten van ons leven. Bij deze gelegenheid hebben we gemerkt dat we weliswaar wat krap behuisd zijn als het om logees gaat, maar dat er met passen en meten veel mogelijk is.

Lieve mensen, al deze ervaringen wilden we graag met jullie delen. We wensen jullie een goede voorbereiding op Kerstmis, het feest van leven en licht tegen alle dood en duisternis, het feest van de neerdalende gerechtigheid.
Voor wie ons eens op wil zoeken: je bent altijd van harte welkom! Het ga jullie goed, en tot ziens.

Van harte wensen we jullie

Vrede en alle Goeds,

Communiteit St. Jan:
Lidy Brager
Dinie van 't Erve
Heleen Ransijn
Giny Wierenga

Terug